dinsdag 28 april 2015

Berlin, bitch.

20 april van het jaar des heren 2015, vertrok een groep jonge studenten en iets minder jonge leerkrachten met een reisbus richting Berlijn. Een reisbus die groter en breder was, wat zorgde voor meer comfort, aldus onze buschauffeur Patrick, die na een korte tussenstop op miraculeuze wijze zijn accent was kwijtgespeeld. Niet te verwarren met Patrick ‘Patje’ Vernemmen, een gele, gele andere persoon.



De obligate, veel te lange busrit, opgeleukt door The lion king en andere ongetwijfeld interessante films kon beginnen. Na twee uur leek het al alsof mijn staartbeen zich een weg aan het uitgraven was uit mijn lichaam. Eindelijk komen we aan in Berlijn. “Kijk daar, aan de rechterkant kunnen jullie Tempelhof al zien,” brult een van de leerkrachten overenthousiast. “Oh ja, en dit is ook nog Tempelhof. En dit? Nog steeds Tempelhof.”
De tijdspanne tussen het uitstappen en de volgende ochtend wordt overschaduwd door mijn slaapdronken gedachten, die gingen ongeveer als volgt. “Potverdekke, het is hier toch maar frisjes. Hoe lang is het nog wandelen naar dat hostel? We maken sowieso alle mensen wakker met onze rollende koffertjes, niet moeilijk dat Berlijn toeristen haat. Waw, ons hotel is een klooster. Ola, een klooster met neonlampen, fancy. Geef mij nu gewoon die keycard, dat ik kan gaan slapen! Twee euro als je de keycard verliest? Dat is nog een schappelijke prijs. Oh een bed! Een bed! Ja, lekker een bed.”



De volgende ochtend dus, gesteund door een grote kop koffie die verrassend lekker was om jeugdherbergkoffie te zijn, gingen we op pad. Op weg naar de fietsenverhuur maakte ik me toch wat zorgen. Was het wel slim om een fluohesje te dragen in een stad die klaarblijkelijk vol toeristenhatende anarchisten zat? Tijd genoeg om daarover na te denken, want de mensen van de fietsenverhuur waren schromelijk te laat. Heel niet-Duits vond ik dat, maar wat is het heerlijk als stereotypen doorbroken worden.
In het begin was ik er niet van overtuigd, van de stad Berlijn. Het is een heel andere stad dan pakweg Parijs of Amsterdam. Die steden nemen je meteen mee op zwier, terwijl Berlijn eerder op mij overkwam als een koele minnaar. Alles is zo groot en breed dat het haast ongezellig wordt. Maar na dag twee en drie was ik verkocht, want toen achterhaalde ik het geheim van Berlijn. 
Het geheim van Berlijn is dat je niet mag focussen op haar gebouwen en geschiedenis. Een geschiedenis die trouwens niet zo fraai is, en Berlijn toch wat overschaduwt. De stad moet het hebben van haar heden, haar toekomst en haar mensen. Dat is net wat Berlijn zo Berlijns maakt.



Pas wanneer ik Dieter hoorde spreken, die ooit dakloos geweest is, hipster Maya uit Kreuzberg met haar mooie groene kleedje, een oude oma die ons uitlegde hoe we de metro moesten nemen. Een Indische ober die vrolijk kirde: “as long as you are happy, it’s happy hour” en een radicale feministe met mooie schoenen die ons rondleidde in Hamburger Bahnhof, pas dan kon ik de mooie kant van Berlijn zien. De mensen maken de stad.



Berlin, bitch. Het begin, maar ook meteen het einde van dit stukje proza. Ik wil niemand schofferen met die Engelse term voor een vrouwelijke hond, maar het is een alliteratie en het bekt zo lekker. Misschien had ik conservatiever kunnen zijn door ‘Berlin, baby’ te zeggen, maar dat vond ik niet passen. Baby is zo rustig, zo gemoedelijk. Baby heeft zo iets van “Berlijn hoopt dat je het hier leuk vindt. Alsjeblieft?” maar dat gevoel had ik niet in de stad. Berlijn is direct en een tikje onbeschoft. Als het je hier niet aanstaat, ga je maar weg, en hoe sneller hoe liever. Tourists Raus, Berlin does not love you, we schreeuwen naar groepen fluogele jongeren.



Maar ik neem Berlijn graag zoals het is, met haar anarchisten, haar urban farming, haar grafitti, haar zwervers, haar knalgele metro’s, haar hipsters die rondrijden op fixedgear-fietsen en haar bombastische gebouwen. Van mij mag Berlijn me elke dag een bitch noemen. Zolang al dat verbale geweld maar een beetje binnen de perken blijft. Ik moet toch ergens mijn grens stellen.


Dat bedenk ik me op een maandagmorgen op mijn fiets, terwijl ik merk dat mijn terugtraprem het niet meer doet.

zondag 19 april 2015

Dingen die mij blij maken XX ofte GoT editie

12 april van het jaar des heren 2015. De 102e dag van het jaar, de 12e huwelijksverjaardag van Prins Laurent, en 1388 jaar nadat Paulinus, de bisschop van York, Edwin van Northumbria doopte tot eerste Christelijke koning van Engeland. Maar toch vooral de dag waarop het vijfde seizoen van Game of Thrones eindelijk op het gepeupel werd losgelaten.
Om die heuglijke dag te vieren, publiceer ik vandaag een speciale editie van de reeks Dingen die mij blij maken.
Maar eerst en vooral, mocht u nog niet helemaal mee zijn tot aan het vijfde seizoen, weet dan dat dit artikel een groot gevarenbord verdient met daarop in koeienletters SPOILER ALERT! (duh.)
bron
Een van mijn favoriete personages is Margaery Tyrell. Ik vind haar gezicht fascinerend, want je kan niet ontkennen dat het een knappe vrouw is, maar toch is er iets mis met haar gezicht waar ik mijn vinger niet kan opleggen. Ze is ook altijd fantastisch gekleed, dus heeft u nog een feestje in 't verschiet, zie hier uw outfit van de avond.
bron
Hoe leuk en intrigerend ik Margaery ook vind, niemand kan tippen aan Daenerys Stormborn of House Targaryen, Trueborn Queen of the Andals and the First Men, Khaleesi of the Great Grass Sea, Breaker of Chains, The Unburnt, Lady Regent of the Seven Kingdoms, Protector of the Realm, Queen of Meereen, Mhysa, The Queen Across the Sea, The Silver Queen, Khaleesi of the Dothraki, Mother of Dragons. Of Dany voor de vrienden.
Mocht Daenerys ooit van plan zijn om een bestelling te doen bij de Starbucks, hebben ze daar een klein probleempje.
bron
bron
Stel nu, in een parallel universum, dat er ooit remakes van filmklassiekers gemaakt worden, met personages van Game of Thrones in de hoofdrol, dan zouden de affiches er zo uit zien.


bron
Een verwoestend moment in het leven van alle fans, was The Red Wedding. Als er nu kiekenvlees over heel je lichaam verschijnt en je terug een beetje begint te wenen, weet je waarover ik het heb.
bron
De Starks hebben altijd zo veel pech, en ik heb het gevoel dat zij, samen met Khaleesi, de good guys zijn. Gelukkig zijn er nog genoeg GIF's op het internet te vinden die ons de gloriedagen van de familie Stark doen herinneren.
bron
Mocht je de eerste aflevering van het vijfde seizoen gemist hebben, bekijk hem dan meteen in stijl, en maak er een Game of Thrones feestje van.


bron
Als al dat bloedvergieten toch niet zo je ding is, er is ook een versie van de serie met pugs. Hoera voor pugs!

And remember kids, winter...euh...summer is comming!
bron

woensdag 15 april 2015

de DIY die iedereen al deed

Er is een DIY die al heel lang op mijn lijstje staat. Ik ben er heilig van overtuigd dat elke zichzelf respecterende knutselaar die ook al heeft uitgeprobeerd. Maar omdat het zo'n klassieker is, met amper werk en een geweldig resultaat wil ik dit toch ook even met jullie delen.

Het enige wat u nodig heeft is een fles, tape en spuitverf. U kan het rustig aandoen en gaan voor een glazen fles die ooit, ik zeg maar iets, sinaasappelsap in zich had. Of u kan volledig losgehen en een fles whiskey of porto soldaat maken. De tweede keuze is veel beter omdat a) die drankjes meestal in fancy flessen komen en b) omdat dat nu eenmaal meer rock-'n-roll is. U kan ook het zware drinkwerk overlaten aan een vriendelijk familielid. Toch nog een voordeel aan een familie met een drankprobleem.
Mocht u nu niet zo verzot zijn op alcohol, kan u zich nog steeds vergrijpen aan de medicijnen. Die zitten immers soms in zo van die schattige bruine flesjes.


Nadat u dan met engelengeduld hebt afgewacht totdat die verdomde verf eindelijk droogde en de tape eraf hebt gerukt, kan u op zoek gaan naar bloemetjes. Of in mijn geval een overhangende bloesemtak van de buurman en vergeet-me-nietjes die ergens helemaal vergeten (ha, see what I did there) onder een struikje stonden.


Daar hebt u het dan, simpel en schoon, twee woorden die ik graag in combinatie zie staan.